ปาดซ้าย..ปาดขวากันเข้าไป
นึกว่ามีรถตัวเองคันเดียวหรือไงที่วิ่งบนถนนนี้
ไม่มีมารยาทเอาซะเลย ....
เด๋วแม่จะปาดคืนให้ สะใจเลยซะ 2 ที
ระมัดระวังหน่อยซี ฉันไม่อยากให้เกิดสิ่งไม่ดี...
กับชีวีและทรัพย์สินใคร....

ใบขับขี่นะ ไปซื้อมารึเปล่า
กฏจราจรเค้าก็บอกปาว ๆ ว่าควรทำอย่างไร
อ้าวนั่น ..บ่นยังไม่ทันขาดคำ มีคนมาแซงซ้ายขึ้นไป
นี่ถ้าไม่เหยียบเบรคไว้ รับรองได้ ต้องมีการบุบสลายทั้ง 2 คน

ขับรถทีไร อารมณ์เสียทุกที
เคยเป็นคนใจดี อารมณ์เย็น ไม่โกรธใคร
แต่พอมือขับ จับพวงมาลัย
แหม ..มันอยากจะบีบแตรด่าออกไป
ไว้เจอคราวไหนจะไปจี้ตูดคืน ....

(-_-")

กับความเจ็บปวดที่ได้รับมา
กับการเสียน้ำตา เกินจะรับไหว
เก็บตัวเอง นั่งอยู่คนเดียว ไม่ยอมพบเจอกับใคร
เฝ้าแต่ถามตัวเอง ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ว่าทำไม ..
ทำไมเหตุการณ์เลวร้าย ต้องมาเกิดขึ้นได้กับตัวเรา

ขดตัวเองตรงซอกแคบ ๆ ที่ริมหน้าต่าง
กระชากปิดม่านกั้นแสงสว่าง หลบห่างสายตาใคร
แต่ก็ต้องสะดุด หยุดมือดึงม่านไว้
เพราะสิ่งที่เห็นนอกหน้าต่างออกไป...
ฉันพบบางสิ่งที่ ทำให้ฉันหยุดร้องไห้เสียน้ำตา

ภาพที่เห็นคือ หญิงชรา ขาพิการ ....
นั่งตากแดด ขายถ่าน ไร้ใครสน
ยายส่งเสียงเรียกคนซื้อ จนอ่อนแรงและหลับตาลง
เก็บถ่านที่ไม่มีใครสน พยุงคงร่างเดิน...ลับจากไป

ฉันเปิดม่านให้กว้างที่สุด เท่าที่จะทำได้
ยกมือปาดน้ำตาที่ไหล ให้จางหาย
บอกตัวเอง...ดูซิ ยังมีคนอีกมากมาย
ลำบากทุกข์ทนกว่าตัวเราเหลือหลาย
แต่เค้าก็ยังสู้ต่อไป ..ตราบที่หัวใจยังเต้นรัว

กับสิ่งที่เราเจอมันเล็กน้อยนัก
เมื่อเทียบกับปัญหาที่ยังมีอีกมายมาย
รอการพิสูจน์ความอดทน...
เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับหัวใจ
เก็บเป็นประสบการณ์เพื่อเริ่มใหม่...
และก้าวต่อไป ..จะได้มั่นคง

สู้ตาย ... ^_^

อาจเป็นเพราะฟ้าคงกว้างเกินไป
หัวใจฉันก็เลยเหงา...
มองดูรอบกายก็มีแค่เงา
ไม่มีใครเหมือนคนอื่นเขา .. เคียงข้างกัน

อาจเป็นเพราะฝนคงตกบ่อย
หัวใจดวงน้อยจึงเปียกชุ่ม
เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาไหลริน.. ลงพื้นดินชะอุ่ม
ไม่มีสิ่งใดซับอุ้ม ..ปลอบหัวใจ

อาจเป็นเพราะลมคงพัดแรง
หัวใจจึงแห้งแล้งเหี่ยวเฉา
ยินเสียงวีดหวิว รายรอบตัวเรา
ไม่อ้อมกอดอุ่นกันหนาว... เปล่าเปลี่ยวใจ

หรือว่าฟ้าไม่ได้กว้างจนเกินไป
ลมฝนไม่ได้กระะหน่ำพัดใจแรงเช่นนั้น
แต่เป็นเพราะหัวใจเราต่างหากที่แคบเกินจึงไม่เคยยอมรับมัน
สุดท้าย ก็เหลือตัวเราเพียงลำพัง ไร้ใครเคียง