กับความเจ็บปวดที่ได้รับมา
กับการเสียน้ำตา เกินจะรับไหว
เก็บตัวเอง นั่งอยู่คนเดียว ไม่ยอมพบเจอกับใคร
เฝ้าแต่ถามตัวเอง ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ว่าทำไม ..
ทำไมเหตุการณ์เลวร้าย ต้องมาเกิดขึ้นได้กับตัวเรา
ขดตัวเองตรงซอกแคบ ๆ ที่ริมหน้าต่าง
กระชากปิดม่านกั้นแสงสว่าง หลบห่างสายตาใคร
แต่ก็ต้องสะดุด หยุดมือดึงม่านไว้
เพราะสิ่งที่เห็นนอกหน้าต่างออกไป...
ฉันพบบางสิ่งที่ ทำให้ฉันหยุดร้องไห้เสียน้ำตา
ภาพที่เห็นคือ หญิงชรา ขาพิการ ....
นั่งตากแดด ขายถ่าน ไร้ใครสน
ยายส่งเสียงเรียกคนซื้อ จนอ่อนแรงและหลับตาลง
เก็บถ่านที่ไม่มีใครสน พยุงคงร่างเดิน...ลับจากไป
ฉันเปิดม่านให้กว้างที่สุด เท่าที่จะทำได้
ยกมือปาดน้ำตาที่ไหล ให้จางหาย
บอกตัวเอง...ดูซิ ยังมีคนอีกมากมาย
ลำบากทุกข์ทนกว่าตัวเราเหลือหลาย
แต่เค้าก็ยังสู้ต่อไป ..ตราบที่หัวใจยังเต้นรัว
กับสิ่งที่เราเจอมันเล็กน้อยนัก
เมื่อเทียบกับปัญหาที่ยังมีอีกมายมาย
รอการพิสูจน์ความอดทน...
เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับหัวใจ
เก็บเป็นประสบการณ์เพื่อเริ่มใหม่...
และก้าวต่อไป ..จะได้มั่นคง
สู้ตาย ... ^_^
